Gerçek Hayat Hikayeleri

Kimse Duymadı Beni

Anlatıcı: Zeynep, 17 yaşında
Bursa / 2014

Adım Zeynep. O zamanlar 11. sınıf öğrencisiydim. Bursa’nın Nilüfer ilçesinde, sıradan bir devlet lisesine gidiyordum. Sessizdim. Kalabalıklarda yok olmayı seven bir kız. Kendi halimdeydim işte.

Babam uzun yol şoförü. Ayda bir gelir eve. Annemse evlere temizliğe gidiyor. Küçük iki kardeşim var. Evin büyüğü olmak, yaşımı büyüttü belki. Çocukluk falan bırakmadı bende. Sabahları kahvaltıyı hazırlayıp okula gitmek, akşam dönerken ekmek almak, kardeşlerimi yıkayıp yatırmak… Bunlardı hayatım.

Sustum, Kimse Bilmedi

Anlatıcı: Elif, 16 yaşında
İzmir / 2017

Ben Elif. 16 yaşındaydım. O zamanlar İzmir’in kenar bir semtinde yaşıyorduk. Gri binalar, yorgun yüzler, sessiz sokaklar… Bizim mahallede kimse fazla konuşmazdı zaten. Herkes kendi derdindeydi.

Annem hasta. Babam yok. Gitti. Bir sabah evi terk etti ve bir daha dönmedi. Annem o günden sonra gözlerinin içindeki ışığı kaybetti. Bense büyümek zorunda kaldım.

Borç Değil, Sessizlik Öldürdü Beni

Anlatıcı: Volkan, 34 yaşında
İstanbul / 2022

Ben Volkan.
Bu mektubu okuyorsan… büyük ihtimalle artık yokum.
Zaten bir süredir “ben” dediğim şeyin içi çoktan boşalmıştı.

34 yaşındayım. Evliydim. Bir oğlum vardı. Beş yaşında. Adı Emir.
Aslında her şey onun için başladı. Daha doğrusu öyle sandım.

DİP NOKTA VE YÜKSELİŞ

Benim adım Mehmet.

1986 yılında, Adana’nın Yüreğir ilçesinde, tek göz odalı bir gecekondu evde doğdum. Annem temizlik işlerine giderdi, babam ise kahvede zaman öldüren bir işsizdi. Hayatımın ilk 20 yılı yoksullukla geçti ama o zamanlar ne kadar fakir olduğumuzu bile tam fark edemezdim. Fakirliğe alışmıştık çünkü. Akşamları fasulye pilav yediğimizde “krallar gibi yedik” derdi annem.

Bir Yere Gitmedim ki

Ben bu şehirde seni bekleyerek yaşlandım.

Adım Emrah. Yaş otuz sekiz. Bir kahvecide çalışıyorum, sabahın köründe açıp akşama kadar ocağın başında dikiliyorum. İnsanlar gelip geçiyor, çay içiyor, dert anlatıyor. Ben hep seni hatırlıyorum. Seni ilk gördüğüm o lise koridorunu. Saçların rüzgârla savrulmuştu, senin bile haberin yoktu güzel olduğunu. O an içimden bir şey koptu. Ve bir daha asla aynı olmadım.

Ben O Enkazdan Çıkan Kişiyim…

Adım Mehmet

Hatay’ın Antakya ilçesinde yaşıyorum. 6 Şubat 2023 sabahı, saat 04.17’de hayatımın ve belki de Türkiye’nin gördüğü en büyük felaketlerinden biriyle uyandım: Kahramanmaraş merkezli, 7.7 büyüklüğünde bir deprem…

Scroll to Top