Yazan: İsmail Doğan
Yazım Tarihi: 14 Temmuz 2019
Anlatıcı: Ferhat
Anlatıcının Yaşı: 44
Yer / Zaman: Kars / 2011
Ben Ferhat.
Bu hikâyeyi yazdığımda kırk dört yaşındayım. Anlattığım zamanlarda ise otuz altıydım ve bazı kapıların bir daha açılmayacağını henüz bilmiyordum.
2011 kışıydı. Kars’ta kış zaten kıştır.
Sabahları kapıyı açmak bile bir iştir.
O gün de öyleydi.
Babamdan kalan evde tek başıma yaşıyordum.
Evin anahtarı eskimişti.
Dişleri aşınmış, kapıyı zor açıyordu.
Ama değiştirmeye kıyamadım.
Bir sabah işe gitmek için çıktım.
Kapıyı kilitledim.
Anahtar cebimdeydi.
Ya da ben öyle sandım.
Akşam döndüğümde kapı açılmadı.
Anahtar dönüyor ama kilit açılmıyordu.
Soğuk iyice bastırmıştı.
Komşulara gitmedim.
Gurur meselesi yaptım.
Kapının önünde bir süre bekledim.
O sırada fark ettim.
Anahtar boştu.
İçi dolu gibi duruyordu ama işlevi kalmamıştı.
Bir çilingir çağırdım.
Kapıyı açtı.
Anahtara baktı.
“Bu artık tutmaz,” dedi.
O gece sobanın başında oturdum.
Babam geldi aklıma.
Onun bıraktığı birçok şey gibi,
bu anahtar da zamanını doldurmuştu.
Ertesi gün yeni anahtar yaptırdım.
Eskisini çekmeceye koydum.Hâlâ durur.
Bazen bakarım.
Şunu hatırlatır bana:
Her şey eskimez sanıyoruz.
Ama bazı şeyler,
sessizce işe yaramaz hâle geliyor.
” Hayata tutunma hikayesi “